"Omdat je dus een probleem hebt, krijg je nog meer schulden, terwijl je hulp wilt. Jij mailde ons en je zei van ja ik ben bijna acht jaar dakloos. Hoe is dat zo gekomen? Nou ik huurde eigenlijk een hele leuke studio op Rotterdam-Zuid. Maar volgens de Rotterdamwet mochten dus mensen met een laag inkomen daar niet wonen vanwege dat ze een verlagend straatbeeld zouden geven. Wat ben je toen gaan doen? Ik heb heel veel verschillende gesprekken gehad. Ja eigenlijk kreeg ik heel vaak te horen van we vinden het heel spijtig. We vinden het heel zielig voor je, maar we kunnen niks voor je doen. Want ik ben te zelfredzaam, te normaal. Maar eigenlijk is jouw verhaal dus bijna niet zielig genoeg. Want ze zeggen van jij kan goed voor jezelf zorgen. Ja ik pas niet in het plaatje van begeleid wonen, omdat ik geen verslaving heb of zulke dingen. Soms denk ik dan wel van moet ik dan maar een fles wodka halen en me helemaal koppeld zuipen en dan pas bij het loket aanbellen van kijk eens. Ja maar dat wil je niet. Ik wil zo graag opbouwen, maar het voelt nu alsof ik op drijfzand sta ofzo. Ik bouw die blokjes, maar het zinkt toch allemaal weer. Je komt mij wel strijtbaar over. Ja, ik ben vroeger mijn beste vriend en mijn neefje verloren aan zelfmoord. Het zou voor andere mensen misschien dan een uitweg zijn van ik ben er klaar mee en het hoeft allemaal niet meer, maar dat wil ik absoluut niet. En ik wil ook juist laten zien dat meisjes zoals ik die er normaal uitzien het ook heel zwaar kunnen hebben."