"Estamos ante unha noua industrialización transformadora, como a do carbono, como a do vapor, pero esta vez limpia, descentralizada e claramente autóctona. Nesse sentido, o ejemplo de España, con o que se ha hecho, con o atractivo que tiene, con a inversión que está esperando, é moi significativa e moi significativa do que vai ser o futuro. E evidentemente, nadie hace cola para pagar a energía máis cara. Pero, volvo a repetir, e o que vamos facer? Hay unha primeira parte que está clara. A primeira parte que está clara é que isto té que ser unha actuación para todos e todas, sempre. E sobretodo que estas transiciones non pueden deixar nadie atrás. E nesse sentido sabemos que temos que combinar e estamos combinando a velocidade con o cuidado. Que a lucha contra a pobreza energética é un derecho estructural. Que os convenios de transición justa que se han firmado tenen que estar aí para que unha comarca que vivió do carbono quede atrás. Que tenemos que poner o foco no reto demográfico. Ou que tenemos que reforzar sempre a convivencia entre renovables e paisaje fortaleciendo a participación ciudadana. Iso está claro. Pero tenemos que facer algo máis do que eu decía. Tenemos que non só falar de política energética sino falar de como construímos os relatos. E isto é moi importante. Se a transición se percebe como unha imposición de élites urbanas a hombros trabajadores perderemos. Se o coche de combustión se convierte en o símbolo da liberdade contra o totalitarismo verde perderemos. Se non ofrecemos narrativas aos jovens jovens de masculinidade que non dependan do domínio sobre a natureza perderemos. E perderemos algo moi importante que, no fundo, é ter un planeta habitable."